Vanuit Mira in Italië schrijft Esther Roode op verzoek van haar moeder deze leuke brief aan haar familieleden in Nederland (en waar dan ook).

Dring .. Dring..

De telefoon gaat:

Pronto?!

Het is mijn moeder: bla, bla, bla, bla, bla, bla, bla, enz.

(We zitten meestal iets meer dan een half uur aan de telefoon)

…en …oh, ja, zegt ze, wil je nog even wat schrijven voor de familiesite?

Moet ik wat schrijven voor de familiesite? Wat moet ik dan schrijven?

O, gewoon, wanneer je naar Italië bent gegaan, wanneer je Simone hebt ontmoet, wat je daar voor baantjes heeft gehad, over je kinderen, wanneer ze geboren zijn, hoe je leeft, wat je gestudeerd hebt, bla, bla, bla, bla, enz.

Ik hoorde het met schrijfangst aan.

O, en doen ze dat allemaal?

Jaaa!

 

Nou, daar zit ik dan met pen en papier. Of ik mijn hele leven even wil uitpluizen en op papier wil zetten, of dat zo makkelijk is. Ik ben niet zo'n schrijfster en dat weten mijn ouders ook wel.

Ding, dong ..

De deurbel gaat. Het is mijn vriendin Carla die haar dochter Maddalene brengt om met mijn dochter Nicky te spelen. Ik kijk naar Nicky en denk: zouden er nog meer rooien in de familie zitten?

Wat ben je aan het schrijven?

Mijn leven.

Je leven?

Ik ben er weer helemaal uit en moet me copncentreren om in het Hollands te denken. Ik woon namelijk in Italië als sinds 1989 - de eerste vier jaar illegaal en de rest legaal.

Ik hoor geschuifel boven. Dat is mijn zoon Dewi die net wakker geworden is.

 

Ik zit nu te schrijven aan een grote tafel met drie kinderen er bovenop die aan het tekenen zijn. Dewi met zijn vlasblonde lange haren lijkt wel een Viking. Hij kan al heel goed mensen tekenen: een groot hoofd met daaraan twee armen en twee benen, twee ogen, een neus, haren en .. een voetbal. Zal hij de kant van zijn vader op gaan en voetballer worden? Of de kant van zijn moeder en creatief worden? Ik heb namelijk zelf het Grafisch Lyceum in Amsterdam gevolgd, juist, die op de Dintelstraat. En in Italië heb ik na wat verschillende baantjes ook nog in eenkunstgallerie gewerkt, vlakbij het St. Marcoplein.

 

Nu ben ik thuis. Na de geboorte van de tweeling Sanne en Misscha ben ik niet meer aan het werk gegaan, want ik werkte part-time en waar vind je een babysitter voor vier kinderen? Ja, je vindt ze wel, maar dat kost meer dan ik verdien. Dus .. baan opzeggen en voor het gezin zorgen. O jee, ik ben op m'n 38-ste een heuse huisvrouw geworden!

 

Dus in mijn vrije uurtjes (en dat zijn er niet veel) probeer ik toch nog iets te doen wat ik leuk vind. Verven, kliederen en kladderen, ik vind het heerlijk om grote schilderijen te maken van verf gemeng met stuc, cement, zand, lijm of wat ik ook in mijn handen krijg. De laatste tijd ben ik zelfs in de weer met de computer. Met behulp van Photoshop maak ik geboortekaartjes, gewone kaartjes en kalenders en ik verkoop nog goed ook!

 

Aj, weer voetstapjes boven. Sanne is wakker geworden. Sanne, het meisje met de Roode-oogjes. Velen van jullie zullen ze goed kennen die kleine bruine spleetoogjes en deze stralen ook nog ondeugd uit! Wat moet ik nog meer vertellen? Hoe ik leef? Nou, ik leef met vier kleine kinderen om me heen, één van vijf, één van drie en twee van twee jaar. Dus rustig is het hier niet maar wel gezellig. We wonen in een vrijstaand huisje in Mira (Via Buse 2a), dat we zelf opgeknapt hebben met veel hulp van mijn vader Jelte en de wat luiere Italiaanse hulp van mijn vriend Simone. Tja: mijn vriend. Wij zijn dus niet getrouwd maar wonensamen, dat kan tegenwoordig zelfs in het katholieke Italië. Mijn kinderen daarentegen gaan hier heerlijk bij de nonnen op school en dragen witte schortjes. Je went eraan en het staat eigenlijk wel lief.

 

Zitten jullie je nou nog steeds af te vragen welke beroemde voetballer Simone is? Maar nee, hij voetbal gewoon graag maar beroemd is hij niet. Hij zou eerder beroemd kunnen zijn om de heerlijke taarten die hij op zijn werk maakt. Nee, hij is ook geen banketbakker maar werkt als proces-operator bij een petrochemisch bedrijf. Ik wou eerst schrijven dat hij in een fabriek werkt waar chemische producten worden gemaakt maar dat staat niet zo mooi volgens mijn moeder.

 

We wonen vlak bij Venetië. Dus ik zou zeggen: familie van me, als er iemand van jullie hier in de buurt komt, weten jullie waar je een bakkie Hollandse koffie kunt halen (in ruil voor een heerlijk potje Calvé pindakaas!)